همه چیز دست به دست هم میده تا همیشه حال ادم بدتر بشه . یه وقتهایی بارون که میامد حال میکردم میرفتم قدم میزدم , بلند بلند شعر می خوندم . برف که میامد ذوق بیشتری میکردم برای راه رفتن تو برف لحظه شماری میکردم و خدا خدا که تا عصر بیاد هنوز این برف لعنتی و بتونم برم بیرون. آخر هفته جاده چالوس و تونل کندوان ... چند روز پیش به یکی گفتم اینجا خدا مارو یادش رفته , نه بارون میاد و نه برف . نمیتونستم ن

دنیای غریبیه ... ساعت 3 تا 4 صبح که تو خیابونها میچرخی کاملا تفاوتها به چشم میان. چون خیابونها خلوت ترن و از اون هرج و مرج همیشگی خبری نیست . ولی یه جا صدای منظم کشیده شدن جاروی رفتگری روی زمین, اونطرف تر هم حرکت ماشینهای مدل بالایی که گاهی بدون هیچ اعتنایی و با سرعت از کنارت رد میشن خودنمایی میکنه. گاهی هم انقدر سریع رد میشن که احساس میکنی کافیه فقط باد حاصل از شتاب ماشین بهت بخوره تا چند

روزی برای پر کردن یک پرسشنامه کاری از اطرافیانم سوالاتی رو در مورد خودم پرسیدم . علت این بود که تصور میکردم شاید شناختی از تواناییهای من داشته باشند که خب البته نداشتند . ( از اونها گله ای نیست اشتباه محض از خودم بود) . اشتباه اول اینکه تصور کردم سایرین میتونن بر اساس دیده ها و خصوصیاتم اطلاع نسبی از من بدست بیاورند ولی با احترام، احمق تر از این حرفها بودند و اشتباه دوم اینکه مقیاس سنج

تمام تقویم های سالهای گذشته را دور ریختم. تمام حال و هوای به جا مانده از گذشته را. دیگر نه خیال می بافم و نه در رویا سفر میکنم. گذشته تمام شد, تنها تلی از خاطرات باقی مانده بود که آن را هم دور ریختم، بماند که فقط خاک و خستگی ناشی از به دوش کشیدنش با من ماند و رد و اثری بر چهره ام. دارم سعی میکنم دیگر خاطره بازی نکنم و با حال این روزها در زمان سیر کنم. من که زمان را درک نمیکنم پس رهای